ADHD u dorosłych
Wyobraź sobie, że przychodzisz spóźniony do pracy 20 minut, a gdy próbujesz zająć się swoimi zadaniami, rozpraszają Cię żartujące obok koleżanki. Postanawiasz zrobić sobie przerwę na kawę, lecz po tym trudno Ci wrócić do swoich obowiązków, bo myślami jesteś w zupełnie innym miejscu. Po chwili uświadamiasz sobie, że jak zwykle zapomniałeś kluczy do domu! W dodatku właśnie wszedł zdenerwowany szef i oznajmia Ci że po raz kolejny nie wykonałeś swoich obowiązków na czas, a w poprzednich jest bardzo dużo błędów… Brzmi znajomo?
A może Twoje dziecko nie potrafi usiedzieć na miejscu, nie może niczego zapamiętać z lekcji, a w kontaktach z rówieśnikami wykazuje się impulsywnością? Nauczyciele skarżą się, że jest niegrzeczne i nie słucha poleceń? Albo wręcz przeciwnie – że jest bardzo grzeczne i na pewno nie ma ADHD, chociaż w domu zachowuje się zupełnie inaczej?
Te dwa z pozoru odmienne zachowania łączy jedno – to zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi zwany ADHD.
