Aleksandra Krzos

Jestem magistrem psychologii o specjalności psychologia kliniczna z psychoterapią, którą kończyłam na Wyższej Szkole Nauk Pedagogicznych w Warszawie oraz magistrem pedagogiki specjalnej ze specjalnością resocjalizacja i socjoterapia na Powszechnej Wyższej Szkole Humanistycznej w Chojnicach, a także ukończyłam pedagogikę o specjalności resocjalizacji i  profilaktyki społecznej na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Obecnie kończę również Terapię Rodzin na Akademii Nauk Stosowanych we Wrocławiu. Jestem także Konsultantem Kryzysowym Instytutu Pozytywnej Terapii Kryzysu będącego członkiem stowarzyszonym Światowej Federacji Zdrowia Psychicznego (World Federation For Mental Health). 

Swoje doświadczenie zdobywałam zarówno w placówkach oświatowych, medycznych, jak i od lat prowadząc zajęcia dla dzieci oraz grupy wsparcia czy pogotowie kryzysowe dla osób w kryzysie zdrowia psychicznego. 

W czym mogę Ci pomóc?

Pracuję z dziećmi (w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym), młodzieżą oraz osobami dorosłymi oraz rodzinami. Wspieram pacjentów, którzy:

• przechodzą przez kryzysy emocjonalne, rozwojowe oraz te związane z okresem dorastania,

• zmagają się z zaburzeniami nastroju oraz trudnościami w obszarze regulacji emocji,

• funkcjonują z diagnozą ADHD lub spektrum autyzmu (w tym zespołem Aspergera) i mają trudności adaptacyjne,

• doświadczają problemów związanych ze współuzależnieniem lub syndromem DDA,

• potrzebują wsparcia po zakończonym leczeniu odwykowym.

• pracują nad poprawą relacji rodzinnych, rozwiązywaniem konfliktów oraz rozwijaniem kompetencji wychowawczych rodziców,
• pracuję z pacjentami przeżywającymi kryzysy rodzinne, rozwód rodziców, żałobę lub inne trudne wydarzenia życiowe.

Jak pracuję?

W gabinecie patrzę na człowieka szerzej niż tylko przez pryzmat diagnozy – kluczowe są dla mnie jego historia, doświadczenia i wewnętrzne zasoby. Tworzę przestrzeń opartą na autentyczności, w której pacjent może bezpiecznie nazywać i przeżywać najtrudniejsze emocje. Zależy mi na tym, aby współpraca przywracała poczucie stabilności i pomagała w odzyskaniu wpływu na własne życie.

Jakie metody stosuję?

Najbliższe jest mi podejście poznawczo-behawioralne (CBT), oparte na założeniu, że nasze myśli, emocje i zachowania wzajemnie na siebie wpływają. Wspieram pacjentów w lepszym rozumieniu tych zależności oraz w rozwijaniu umiejętności, które pomagają skuteczniej radzić sobie z codziennymi wyzwaniami. W pracy z dziećmi wykorzystuję również elementy Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) oraz techniki wspierające rozwój kompetencji emocjonalnych i społecznych.