Agnieszka Dyrda

„Życie każdego człowieka – to jego droga do samego siebie, do stania się samym sobą (…).“ — Hermann Hesse, “Demian”

W ślad za słowami autora swoją pracę postrzegam, jako towarzyszenie każdemu rozmówcy w jego własnej drodze. W swojej pracy staram się widzieć osoby, którym pomagam wielowymiarowo: uwzględniając wpływ przeszłych doświadczeń na obecne funkcjonowanie, szanując ich aktualną sytuację życiową, patrząc wspólnie z nadzieją na przyszłość. U osób zainteresowanych wprowadzam do pracy elementy uważności.

Pracuję z osobami dorosłymi.

Część osób rozpatrując pierwszy kontakt z psychologiem doświadcza wstydu lub lęku. W swojej pracy staram się prowadzić spotkania w sposób nie dyrektywny, biorę pod uwagę z szacunkiem wymiar religijno – duchowy rozmówców.

Zapraszam do spotkania osoby, które:
• doświadczyły traumatycznych doświadczeń w przeszłości,
• przeżywają obecnie okres żałoby lub rozstania,
• dostrzegają w sobie cechy ADHD, które wywołują chaos i napięcia w codziennym funkcjonowaniu – prowadzę diagnozę w zakresie ADHD,
• doświadczają lęku, obniżonego lub zmiennego nastroju,
• odczuwają inny dyskomfort psychiczny.

Jestem psychologiem, psychotraumatologiem, psychoterapeutą poznawczo – behawioralanym w trakcie szkolenia w Szkole Psychoterapii Crescentia. Studia z psychologii, jak i podyplomowe z psychotraumatologii ukończyłam na Uniwersytecie SWPS w Warszawie. Obecnie realizuję studia podyplomowe na Uniwersytecie SWPS w Warszawie na kierunku – Uważność i współczucie.

Ukończyłam również szkolenia z zakresu: treningu umiejętności społecznych, terapii opartej na rozwiązaniach oraz pomocy w kryzysie.

Doświadczenie zdobyłam między innymi w Ośrodku Pomost w Warszawie, opiekując się osobami neuroatypowymi, w Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym w Warszawie w zakresie diagnozy psychologicznej, w Szpitalu Tworkowskim w Pruszkowie, w hospicjach domowych pomagając osobom w żałobie.

Z wykształcenia jestem również magistrem pielęgniarstwa – posiadam wieloletnie doświadczenie pracy w hospicjach domowych, w ośrodkach uzależnień oraz na oddziałach psychiatrycznych, co pozwala mi patrzeć na rozmówców wielowymiarowo, biorąc pod uwagę również wymiar ich zdrowia fizycznego.