ADD i ADHD. Niektórzy z nas używają tych terminów naprzemiennie opisując zaburzenia uwagi. Według amerykańskich badań dotyczą one około 9% dzieci i 4% dorosłych. Czy ADD i ADHD to to samo zaburzenie? Jakie są między nimi różnice?

Przez długi czas eksperci opisywali zaburzenia uwagi przede wszystkim jako ADD. Wraz z rozwojem wiedzy i przeprowadzonych badań, to ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) jest teraz najczęściej stosowanym terminem. Nie jest to jednak właściwe, ponieważ nie każdy dotknięty tym zaburzeniem jest nadpobudliwy. W jednym ze wcześniejszych artykułów pisaliśmy o 7 rodzajach ADD/ADHD według dr Amena. Co może być zaskakujące, wyróżnia się tylko 1 typ, w którym nadpobudliwość występuje za każdym razem.

Siedem rodzajów ADD/ADHD, a nadpobudliwość

Siedem rodzajów ADD/ADHD to:

  • Klasyczny
  • Nieuważny
  • Nadmiernie skupiony
  • Płat skroniowy
  • Limbiczny
  • Ring of fire
  • Lękowy

We wszystkich typach jest wiele objawów np. rozproszenie, dezorganizacja krótki czas koncentracji uwagi, prokrastynacja. Chociaż wiele mówi się o nadpobudliwości, nie jest to jednak objaw kluczowy i nie występuje w każdym z typów.

W typie klasycznym nadpobudliwość występuje często. Może objawiać się stukaniem stopami lub dłońmi, słowotokiem, wierceniem się lub wzmożoną aktywnością. Nadpobudliwość, która stanie się rutyną, może być w wielu sytuacjach kłopotliwa.

Zupełnie inaczej jest w przypadku typu nieuważnego, w którym nie występuje nadpobudliwość ruchowa. Osoby z tym typem są marzycielami, sprawiają wrażenie jakby chodzili “z głową w chmurach”. Mogą również mieć problemy z zapamiętywaniem, motywacją czy sprawiać wrażenie znudzonych.

W pozostałych typach nadpobudliwość nie musi występować, chociaż oczywiście może. W praktyce oznacza to, że w sześciu z siedmiu typów możemy mieć ADHD, nawet jeśli nie wykazujemy tendencji związanych z nadpobudliwością.

Niehiperaktywne ADHD często pozostaje niezdiagnozowane 

Z uwagi na to, że nadpobudliwość jest  szybko zauważalna dla otoczenia, często jest  kluczowym czynnikiem do zdiagnozowania pod kątem ADHD. Nie należy jednak zapominać, że dorośli z niehiperaktywnym ADHD są bardziej narażeni na to, aby nie zostać zdiagnozowanymi. Jeśli ktoś często “chodzi z głową w chmurach”, jest nieuważny lub znudzony może nie wiązać tego z ADHD. Jest to szczególnie ważne w przypadku kobiet, u których typ nieuważny ADHD jest bardziej powszechny.

Dorośli którym brakuje “H” w ADHD, rzadziej zostają prawidłowo zdiagnozowani

Brak diagnozy jest równoznaczny z brakiem leczenia, którego dorośli z ADHD potrzebują, aby radzić sobie ze swoimi objawami. Nieleczone ADHD wiąże się ze zwiększonym ryzykiem uzależnień, depresji, problemami w życiu zawodowym i prywatnym, zaburzeń odżywiania i innych trudności.

Siedem rad, które wspomogą osoby z każdym typem ADHD

Istnieje wiele sposobów, które są wspomóc dorosłych z ADHD, w tym z niehiperaktywnym ADHD.

  • Suplementuj Omega-3 w postaci kapsułek zawierających olej rybny. Według badań, olej rybny jest jedną z kluczowych substancji, którą powinny suplementować osoby z ADHD.
  • Suplementuj codziennie multiwitaminę. Zgodnie z badaniami, zestaw odpowiednio dobranych, skoncentrowanych witamin pomaga w profilaktyce wielu chorób i działa wspomagająco na proces uczenia się.
  • Staraj się ćwiczyć codziennie przez  30-45 minut. Nie muszą być to intensywne ćwiczenia, może być to nawet joga czy pilates.
  • Unikaj kofeiny i nikotyny. Te substancje mogą powodować bezsenność, co może pogorszyć objawy.
  • Zadbaj o dietę. Większości dorosłym z ADHD służy dieta bogata w białko, a uboższa węglowodany.
  • Ogranicz czas korzystania ze smartfona. Spróbuj nie poświęcać na taką rozrywkę więcej niż godzinę dziennie i unikaj tego przed snem. To może być początkowo trudne, ale z pewnością przyniesie wiele korzyści.
  • Bądź pod opieką specjalisty, który ukierunkuje leczenie Twojego ADHD.

Pamiętaj, że nie można lekceważyć problemów ze zdrowiem psychicznym. W Centrum Terapii ALMA specjalizujemy się w leczeniu ADHD u osób dorosłych. W innowacyjny sposób łączymy farmakoterapię oraz psychoterapię/psychoedukację dla zapewnienia najlepszych efektów.